• magluto
• mag-bike
• lumangoy
• mag-drive
• mag-talop
• mag-gitara
• magtipid
• maningil ng utang
• lastly, i dunno when to stop

Haaaay….

Dati-rati, pag may assignments at projects kami, bago umuwi ng bahay, malamang ay dadaan kami sa library para mag-research sa iba’t ibang libro. Ngayon i-google mo lang, may assignment o term paper ka na sa loob lang ng ilang minuto at mahaba pa ang oras mo para makipag-chat at mag-Friendster. Napaka-swerte ng mga mag-aaral ngayon, napakadali ng buhay estudyante nila kumpara dati. Marunong ka lang mag-click ng mouse, may grado ng naghihintay sa’yo. Di gaya dati na lahat ng grado na matatanggap mo ay kailangang pagbuhusan mo ng oras at panahon at talagang paghihirapan mo.

Wala ng telegrapo. Itinapon na ang mga beeper, na kailangan mo pang tumawag sa operator para sa isang simpleng mensahe. Wala na rin party line na pinagpupuyatan naming barkada noong araw. At wala ng kartero nagdadala ng sulat sa amin kada isang linggo.

Ang phonepal naging textmate. Ang penpal naging chatmate. Nung hayskul, hirap na hirap ako sa pag-gawa ng love letter para sa nililigawan ko, ang panget pa naman ng sulat ko na parang kinahig ng manok. Tapos dapat pasikat ka pa, bibili ka ng stationery at dapat yung mabango. Hehe. Tapos dapat tama ang grammar, tama ang spelling tama ang punctuations. Ngayon, kahit boyoyong ka, makakapanligaw ka sa pakikipagtext. Yun bang “Hi! Lo! Aw r u. eat knb? Yngat ka plge. Labyu! ü”. Wadapak? Kung ako babae may magtext sa akin kagaya niyan, babastedin ko agad-agad yung lalaki! Sa chat naman, kauting bolahan, palitan ng pictures, tapos eyeball Voila! Parang pancit canton, may instant syota ka na! Minsan nga, kung bubwenasin ka, imbes na simpleng EB lang, parang Nescafe 3 in 1, magiging SEB, as in Sex Eye Ball! Harhar!

Dati pag may walkman ka, astig ka na! Ngayon magwalk-man ka, isa kang malaking katawa-tawa sa balat ng lupa. Parang kailan lang kailangan mo pang magdala ng extra batteries, at isang backpack na lagayan mo ng tapes ng mga paborito mong kanta. Ngayon may mp3 player ka lang, mapa – Creative, Izune or iPod man yan, ayos na ang buto-buto. Halos lahat ng paborito mong kanta mapapakinggan mo hanggang sa magdugo ang tenga mo, na di mo na kailangang magdala ng bag na lagayan ng mga tapes mo. Mas cool dba?

Ilan lang yan sa mga pagbabago mula noong nagpatuli ako hanggang ngayon na ilang beses na kinabog ang dibdib ko pag nade-delay ang aking dating minamahal. Actually marami pa yan, antok na lang ako at pagod na rin ako sa kakaisip. Pati aalmusalin ko, iniisip ko na ngayon.

Dagdag ko lang, ang SOP nagbago na rin, cybersex na ang uso ngayon! Lolz….

akil: mahihintay mo naman ako dba?

angel: oo. i promise, hintayin kita kahit anong mangyari. mahal na mahal kita akil.

Siguro nga masyado ng maraming nangyari sa loob ng halos tatlong taon. Pero ang pangakong mong yan, di ko  pa rin nakakalimutan. Hanggang ngayon pinanghahawakan ko pa rin at umaasa na may magandang katapusang naghihintay para sa ating dalawa.

Sana di ka na lang nangako, ng sa ganun di ko na nagawang umasa.  Sana di ka na lang nangako ng nasimulan ko ng muli ang buhay ko ng mag-isa. Sana di ka na lang nangako ng di na kita naisama sa mga plano’t pangarap ko sa buhay.

Sana hindi na lang kita iniwan…..

Sana di na kita mahal, ng di na ako nasasaktan pa.

Punyeta nagiging baduy na naman ako! Letse!  

*Birthday Gift 

Bago ako umalis kanina para bumili ng pang-regalo sa sarili ko, binuksan ako ang aking friendster acccount. Gaya ng inaasahan may mga comments na Happy Birthday(pinag-iisipan ko pa kung dapat ko bang i-approve) at may mga messages na binabati din ako ng Happy Birthday, at syempre nag-reply ako ng pasasalamat dun sa mga nag-message sa akin. Nag-browse ako ng kaunti, sinilip mga bagong larawan mga tropa ko sa Pinas, bagong lovelife, bagong shout-out, hanggang napunta ako sa friendster ng babaeng minamahal ko. At yun nga, ang pinakamaganda kong regalo:

Walang pasok! Yey! May bisita kasi ang gobyerno ng Dubai, si Presidente Bush ng bansang Amerika. Ewan ko ba. Para lang sa ilang oras na state visit ni Bush dito, kailangan pang isarado lahat ng pangunahing lansangan dito. Baka natatakot ang gobyerno dito na pag may nagtangka sa buhay ni Presidente Bush ay giyerahin sila ng Amerika hanggang sa mabura sa mapa ang U.A.E. Saka ganun ata talaga pag Presidente ka ng pinaka-makapangyarihang bansa sa buong mundo, may espesyal na pagtanggap sa’yo.  May isang tanong lang sa isip ko, paano mo masisikmura pakiharapan o pakitunguhan ang isang taong  pumatay sa mga kalahi mo? Sa mga pinuno ng mga bansang nasa Gitnang Silangan, paano nila nagawang pakitunguhan at tanggapin ang isang taong  nagdulot ng sobrang kaguluhan at kumitil ng libu-libong buhay ng mga kapwa nila Muslim? Nagtataka lang ako.

Sa kabilang banda, walang pasok, makakapagpahinga rin ng isang buong araw!

/rant

To: Angel

+639164*****1

Sent:

22:05

07.Jan.08

Ngayong taong 2008, may New Year’s Resolution na naman ako. Yey!

•  Magbasa. Magbasa. Magbasa. -Ewan ko ba kung anong dahilan kung bakit nawala ang interes ko sa pagbabasa ng libro. May dalawang libro(The Kite Runner at For One More Day) akong binili ilang buwan na ang nakakaraan pero hanggang ngayon di ko pa nagagawang buksan.

•  Mag-Gym - Nagawa ko naman ‘to kahit papaano last year. Nagawang kong mag-gym sa loob ng dalawang buwan pero isang araw nagkasakit ako tinamad na ako na ako mag-gym ule.

• Magsimba Kahit Once a Month Lang - 30 months ago pa ata ang huling simba ko. Ang day-off ko kasi isang araw lang, kulang pa ang isang araw sa paglalaba, paglilinis ng kwarto at pamamalantsa. Walang pahinga! Haaay…

• Bawasan ang Pang-lalait ng Kapwa- Panigurado mahihirapan ako dito. Siguro hindi ko na maaalis yun kaya bawasan ko na lang. Lahat ng bagay nakikita ko. Ewan ko ba, alam ko naman na di ako perpekto pero alam ko naman kung saan ko ilalagay ang sarili ko. May nga bagay lang talaga na di kaaya-aya at kailangang bigyan ng pansin. Saka sarili ko nga nilalait ko eh, ibang tao pa kaya!

• Patience -  Masyadong maigsi ang pisi ng pasensya ko lalo na pag tatanga-tanga ang kausap ko. Mabilis uminit ang ulo ko lalo na sa mga taong di mo alam kung nang-aasar ba o sadyang mahina lang ang pang-unawa. Sa trabaho ko pa naman kailangan ko ng maraming pasensya, kaya madalas napapa-away ako! Saka ayaw ko ng pinaghihitay ako, kahit limang minuto lang mo lang akong paghintayin, humanda ka na!

•  Magtipid – Ilang taon na akong may trabaho magkano pa lang ang naiipon ko. Gastador kasi ako. Basta pag may nagustuhan ko, di ko pagdadamutan ang sarili ko. Pero ngayong taon, kailangan ko talagang magtipid, plano ko kasi magbakasyon na. Nakakahiya naman umuwe ng Pinas na wala kang pera. Lalo na’t magta-tatlong taon na ako dito! Hehe!

• Wag Magpuyat – Malabo. Masyado na atang sanay ang katawan ko na matulog ng hating-gabi. Kung ang tulog naglilista ng utang kung ilang oras ang kulang ko sa pagtulog, baon na baon na ako sa pagkakautang. Wala akong maalala na nakatulog ako ng higit sa pitong oras mula pa nung tumuntong ako ng kolehiyo at natutong manligaw. Hehe!

• Makipag-bonding kay Kuya -  Ok naman kuya ko eh. Ok naman kami. Kailangan lang namin ng mga bonding moments. Magkapatid kami pero parang estranghero kami sa isa’t isa. Di namin kilala ang isa’t isa. Siguro sobrang haba lang ng panahon na naging malayo kami sa isa’t isa. Ang isa pang dahilan kaya minsan di ako sumasama sa kaniya ay dahil sa girlfriend niya. Mabait at maganda din naman yung girlfriend ng kuya ko. Maarte nga lang, yun pa naman ang pinaka-ayaw ko. Baka masupla ko lang yun at sumama pa loob sa akin ng kuya ko. Saka di ko trip manood ng Marimar gaya ng kuya ko. Haha!

• Maging Sensitibo - Insensitibo daw ako. Walang pakialam. Manhid! Hindi naman kasi lahat ng bagay pag-bigyan mo ng pansin. Di naman kasi lahat ng tao kailangan kong i-please. Duh! Hindi namann lahat ng maririnig ko na sasabihin ng tao tungkol sa akin bigyan ko ng atensyon.  Ganito lang yan kung di mo kilala, wag ka na lang magsalita kung ayaw mong bigyan kita ng sarcastic na ngiti! Ahihihi!  Sige subukan ko maging sensitibo baka sakaling magkaroon na ng World Peace.

• Tuparin ang New Year’s Resolution Ko - para may bago. Puro lang kasi resolusyon eh wala namang solusyon. Saka hindi na rin ako bata, sa tingin ko kailangan ko di ng pagbabago sa sarili ko, kahit paunti-unti lang.

Maligayang Bagong Taon!

Magba-blog ako kasi gusto ko. Hindi para makiuso, hindi para maging cool. Naisipan kong mag-blog kasi maraming mga bagay na hindi ko nasasabi, hindi ko naipapahayag. Napakaraming bagay ang sinasarili ko lang. Mahirap. Hindi naman kasi lahat ng oras, andyan ang mga kaibigan mo para pag-aksayahan ka ng oras at makinig sa mga kabaduyan mo. May mga sarili din silang mga buhay, may mga kanya-kanyang trabaho, at may kanya-kanyang pamilya. Saka mas maganda pa humingi ng opinyon ng iba, sa di mo personally kakilala, sa isang estranghero. Yung bang ibabase nila yung opinyon nila ayos sa karanasan nila at hindi sa kung anong pagkakakilala nila sa’yo. ’Yun na ’yun.

Maligayang pagba-blog…